ՀԱՐՑ. - Պ-րն Օսկանյան: Ինչպիսի՞ն են միջազգային դիվանագիտական զարգացումների Ձեր կանխատեսումները` կապված Ֆրանսիայի խորհրդարանի հայտնի հայանպաստ որոշման հետ:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Իմ տպավորությունն այն է, որ Թուրքիայի ժխտողական քաղաքականությունն ավելի ագրեսիվ է դառնալու, եւ դա իսկապես դժբախտություն է, այն իմաստով, որ փաստորեն Թուրքիան պատճառահետեւանքային եւ տրամաբանական այս պրոցեսում չի հասկացել կամ չի ուզում հասկանալ այն ինչ այսօր կատարվում է Եվրոպայում, Ֆրանսիայում, Շվեյցարիայում եւ այլուր: Այս ամենը նույն ժխտողական քաղաքականության արդյունքն է, որը Թուրքիան դարձրել է արդեն պետական: Ֆրանսիայի Ազգային Ժողովի հայտնի որոշման ընդունումից հետո Թուրքիան ավելի ագրեսիվ է դառնում: Ես չգիտեմ թե ինչ հետեւանքներ կարող են լինել: Մի խոսքով Թուրքիան Ֆրանսիայի ուղարկած ուղերձը չի հասկացել:

ՀԱՐՑ. - Հավելելով` Ձեր մեկնաբանություններն այդ առթիվ Եվրահանձնաժողովի արտաքին կապերի դեպարտամենտի ղեկավարի եւ ԵԽԽՎ նախագահի հայտարարությունների վերաբերյալ:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Եվրոպական կառույցների ղեկավարների հայտարարություններն ինձ ամբողջությամբ հասկանալի են: Նախ, դրանք ցեղասպանության հետ կապված հայտարարություններ չեն, չեն ասում ցեղասպանություն եղել է թե ոչ, չեն մտնում այդ տիրույթը: Նրանց մտահոգությունը կայանում է նրանում, որ Ֆրանսիայի խորհրդարանի կողմից այս օրենքի ընդունումը կարող է խոչընդոտել Թուրքիայի եւ Եվրամիաության բանակցային գործընթացին: Բանակցությունները բավական բարդ են, եւ չեն ուզում բարդություններ մտցնել: Եվրոպայի նպատակն է, որ Թուրքիան բարեփոխվի: Բարեփոխումը պետք է տեղի ունենա տարբեր ուղղություններով, դրանցից են մարդու իրավունքներն ու ազատությունները, փոքրամասնությունների իրավունքները եւ այլն: Սա Եվրամիության կարեւորագույն հարցերից է: Թուրքիան առավել կոշտացնելով եվ նոր պայմաններ դնելով` բարդեցնում է գործընթացը: Եվրոպայի նպատակն է, ուղղորդել Թուրքիային բացել իր հասարակությունը, վերացնել ցեղասպանության նկատմամբ սահմանափակումները եւ այլն: Եվ երբ որ դա իրոք տեղի ունենա, ես կարծում եմ, որ կարիք չի լինի Ֆրանսիայի նման երկրների կողմից նման որոշումներ կայացնել:

ՀԱՐՑ. -Ի՞նչ է նշանակում այն արտահայտությունը, որ Ֆրանսիան ուրիշ է, իսկ Եվրամիությունը` ուրիշ:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Գիտեք, Ֆրանսիան իսկապես իր տեսակետն է այստեղ հայտնել, խորհրդարանն է հայտնել, թերեւս դա մի գուցե համահունչ չի գործադիրի տեսակետի հետ, սակայն` իրականություն է: Վերջիվերջո անդամ երկրները իրենց տեսկետները կարող են ունենալ, Եվրահանձնաժողովն` իր: Առանձնաապես ես այտեղ մեծ հակասություն չեմ տեսնում: Եվրամիության նպատակն է Թուրքիայում հասնել լուրջ բարեփոխումների:Տրամաբանությունը սա է:

ՀԱՐՑ. - Նոյեմբերի 14-ին ընդառաջ: Առաջինը` Եվրոպական Հարեւանության Քաղաքականության գործողությունների ծրագրի շուրջ: Արդյո՞ք մեզ կհաջողվի իրականում հաղթահարել այն հիմնադրույթները, որոնք պահանջում է Եվրոպան:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Ես կարծում եմ, որ այո, որովհետեւ այս փաստաթուղթը պատրաստվել է երկկողմ աշխատանքի արդյունքում, այնտեղ դրվել են Հայաստանի եւ Եվրամիության կողմից բարձրացված խնդիրները: Գտնվել է ոսկե միջինը: Այսինքն` չկա մի բան, որ մեր ուժերից վեր է: Կան որոշ խնդիրներ, որոնք դժվար է իրականացնելը: Բայց այսօր կա իշխանությունների կարծում եմ նաւ ժողովրդի քաղաքական կամքը: Վերջիվերջո դա մեր շահերից է բխում: Եթե իսկապես հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում մենք կարողանանք այդ փաստաթղթի դրույթները ամբողջությամբ իրականացնել, ես համոզված եմ, որ հինգ տարի հետո Հայաստանը քաղաքական եւ տնտեսական առումներով կլինի որակապես բոլորովին նոր, ավելի բարձր հարթակի վրա: Ի տարբերություն Եվրամիության հետ նախորդ պայմանագրերի` այս փաստաթղթի առաջնային առանձնահատկությունն այն է, որ հնարավորություն է տալիս սկսել ինտեգրացման գործընթացները: Եվ սա առաջին կարեւորագույն քայլն է առավել խորքային ինտեգրվելու գործում:

ՀԱՐՑ. - Ի՞նչ փուլում է ՆԱՏՕ-ի հետ անհատական գործողությունների ծրագրիիրականացման ընթացքը:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Կարծում եմ, որ շատ դինամիկ եւ դրական ընթացք ունի: Արդեն մոտ տասն ամիս է ինչ ստորագրվել է: Մի քանի ամիս առաջ Բրուսելում առաջին կիսամայա գնահատակը տրվեց, դրական էր: Բայց հիմնականը կլինի մի քանի ամիս անց, երբ կավարտվի ողջ տարին:

Այս տարվա ընթացքում երեք հիմնական ուղղություններով դրական տեղաշարժեր են գրանցվել: Քաղաքական երկխոսությունը, որի մեջ անմիջապես մենք ենք ներգրավված, ես անձամբ կարող եմ ասել, որ որակապես նոր բնույթ են ստացել: Այցելությունները առավել հաճախ են դարձել: Ծրագրի շրջանակներում բավական լուրջ քաղաքական երկխոսության մեջ ենք: Երկրորդը` դա մեր պաշտպանական համակարգի բարեփոխումներն են: Այստեղ նույնպես գնահատականը դրական է` հատկապես քաղաքացիական ներգրավվածությունը, հսկողությունը: Եւ երրորդը մեր մասնակցությունն է ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում խաղաղապահ գործողություններին: Իհարկե այս փաստաթուղթը առավել ընդգրկուն է, այնտեղ կան նաեւ այլ ոլորտներ: Ներառում է ժողովրդավարություն, մարդու իրավունքներ, եւ դա լրացնում է Եվրամիության հետ մեր գործընկերությունը, ինչպես նաեւ գալիս է ամբողջացնելու Եվրոպայի Խորհրդի հանդեպ մեր ստանձնած պարտավորությունները: Այնպես որ Եվրամիություն, Եվրոպայի Խորհուրդ, ՆԱՏՕ, այս երեք ուղությամբ մեր պարտավորությունների ամբողջականությունը կազմում է իսկապես Հայաստանի Հանրապետության եվրոպական գաղափարախոսությունը, եւ դա հստակ ուղեցույց է, թե հաջորդ տարիներին մենք ինչ ենք անելու, որպեսզի կարողանանք երկիրը դնել որակապես նոր հարթակի վրա:

ՀԱՐՑ - Նույն օրը հանդիպելու եք Մամեդյարովին, ի՞նչ ակնկալիքներ ունեք այս անգամ:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Դժվար է իսկապես ակնկալիքներով գնալ: Փարիզյան հանդիպումը որոշ հեռանկարներ է բացում: Համանախագահողները ամենավիճահարույց հարցերի նկատմամբ նոր մտքեր են առաջադրել: Դրանց նկատմամբ Փարիզում կարծիքներ հնչեցին, ուղղակի քննարկում գնաց, եւ Բրուսելում պետք է շարունակել այդ քննարկումը. փորձել հասնել հանգուցալուծման: Փարիզում իմ տպավորությունն այն էր, որ թերեւս ընդհանուր եզրեր չկան, հույս ունեմ, որ Բրուսելում այդ եզրերը կերեւան, որովհետեւ անհրաժեշտ է դիրքորոշումները մերձեցնել, որպեսզի այս տարվա ընթացքում հնարավոր լինի նախագահների հանդիպումը: Առանց այդ մերձեցման ես կարծում եմ, որ նախագահների հանդիպումը իմաստ չի ունենա: Եթե դա այս տարվա ընթացքում տեղի չունենա, նշանակում է եկող տարվա ընթացքում, հաշվի առնելով ընտրական գործընթացները, կարող է պրոցեսն առավել դանդաղեցվի: Բրյուսելյան հանդիպումը կարեւոր կլինի, եւ ես ուզում եմ հույս հայտնել, որ Ադրբեջանը բավարար քաղաքական կամք կդրսեւորի այնտեղ, որպեսզի կարողանանք մեր տեսակետները մերձեցնել:

ՀԱՐՑ - ԵԱՀԿ Մինսկի Խմբի համանախագահողներից ո՞ր մեկի հետ եք աշխատանքը գնահատում արդյունավետ:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Այդպես գնահատական դժվար է տալ: Որովհետեւ տարբեր եռյակների հետ տարբեր պայմաններում ենք բանակցություններ վարել: Եվ բոլորի հետ ել, կարծում եմ, բավականին արդյունավետ ենք աշխատել: Իրավիճակները տարբեր են եղել, մարդիկ եւ բնավորությունները` նույնպես: Իհարկե միշտ համանախագահողների միջեւ համերաշխություն եղել է: Բայց այս վերջինների մոտ այդ համերշխությունն առավել շեշտված է: Դա դրական արդյունքներ է տալիս: Բովանդակային եւ արդյունքի առումով, կարծում եմ, վերջին ժամանակահատվածը առավել արդյունավետ է, որովհետեւ սեղանի վրա նրանք կարողացել են դնել առավել իրական մի փաստաթուղթ, որը ճիշտ հակակշիռն է ներկայացնում եւ առավել իրական է, քան մենք ունեցել ենք:

ՀԱՐՑ - Այսօր ինչպե՞ս եք գնահատում Հայաստանի դիրքերը ղարաբաղյան խնդրիկարգավորման բանակցություններում:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Ես կարծում եմ, որ դիվանագիտական բավականին բարենպաստ պայմաններում ենք այսօր գտնվում: Եվ այդ բարենպաստության հիմքում ընկած է այն փաստը, որ փաստաթղթում դրված է ԼՂ ինքնորոշման իրավունքի հարցը: Սա երբեք մենք չենք ունեցել, այդ պատճառով ես այս փաստաթուղթը համարում եմ ամբողջական փաստաթուղթ, որն արտացոլում է իրավիճակը եւ լուրջ հնարավորություններ է ստեղծում այս հիմքի վրա հասնել լուծումների: Այսինքն` ունենք փաստ, խոսում ենք հանրաքվեի միջոցով ինքնորոշման մասին: Արդյունքը կարող է լինել անկախությունից մինչեւ ինքնավարություն: Դա ԼՂ ժողովուրդը պետք է որոշի: Սա իսկապես դրական տեղաշարժ է: Մի քանի տարի առաջ մենք նման իրավիճակի մասին նույնիսկ չէինք կարող երազել: Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը առանցքային էր, հատկապես մինչեւ 1998 թվականը: Դրանից հետո տեղաշարժ է արձանագրվել , բայց իր գագաթնակետին է հասել, հենց այս փաստաթղթում, երբ արդեն բոլորը հստակ գիտակցում են, որ իսկապես այս հարցը պետք է լուծվի, առաջին հերթին ԼՂ ժողովրդի ինքնորոշման հիման վրա` մի խնդիր որ եղել է այս ամբողջ հակամարտության կիզակետում:

ՀԱՐՑ - Եվրոպական կառույցներն ինչպե՞ս են ընկալում Ղարաբաղյան հակամարտությունը: Արդյո՞ք այն համարվում է հարուրամայա հայ- թուրքկան հակամարտության տրամաբանական շարունակություն, թե ՞ համարում են, որ այն սկիզբ է առել 1988-ին:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. - Քանի, որ այս ամենը միայն քաղաքական հարթակում է դիտարկվում, ճիշտ է պատմական իրավական հիմնավորումներ վերլուծվում են, ընկալվում, բայց թերեւս որոշիչ չեն, շեշտը նրանց կողմից դրվում է 88 թվականի վրա: Չեմ ասում, որ արհամարվում են նախկին իրավիճակները, բոլորն իրենց տեղն ունեն, բայց եվրոպական եւ միջազգային տեսանկյունից, սկզբնակետը 1988-ն է:

ՀԱՐՑ - Ի՞նչ գործուն միջոցներ են իրականացվում ՄԱԿ-ում ղարաբաղյան խնդրի քննարկումը, կամ դրա հնարավոր բացասական հետեւանքները կանխելու համար: Ադրբեջանանպաստ բանաձեւի ընդունման պարագայում ո՞րն է լինելու Հայաստանի արձագանքը, հնարավո՞ր է, որ Հայաստանը դուրս գա բանակցային գործընթացից եւ տեղը զիջի Ղարաբաղին:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Ինչ արդյունք էլ լինի ՄԱԿ-ում ես դա չեմ համարի ադրբեջանանպաստ: Գլխավոր Վեհաժողովի բանաձեւը խորհրդատվական է լինելու, եւ դա պարտատիրույթ չունի: Պետք է սպասել, տեսնել ինչպիսի՞ հարաբերակցությամբ է անցնելու այդ որոշումը: Մեր ընդհանուր որոշումը հետեւյալն է` անիմաստ է ՄԱԿ-ում այսօր փաստաթուղթ կամ որոշում անցկացնելը, որովհետեւ ՄԱԿ-ում գործընթաց չի ընթանում: Այն ԵԱՀԿ-ում է: Տրամաբանական չէ, որ գործընթացը լինի մի ատյանում, իսկ որոշումը լինի մեկ ուրիշում: Այստեղ զուտ քաղաքական նպատակ է հետապնդվում: Փորձ է Ադրբեջանի կողմից շեղել միջազգային հանրությունը: Ըստ երեւույթին նրանց դուր չի գալիս, որ հիմքում դրվել է ԼՂ ինքնորոշման հարցը եւ նրանք ուզում են շեղել դա եւ վերահաստատել տարածքային ամբողջականությունը որպես առանցքային: Բայց դա ազդեցություն չի ունենալու, այս գործընթացն իր ընթացքն արդեն վերցրել է եւ հետ շրջելը անհնար կլինի: Պետք է մնալ այս հունի մեջ, փորձել կենտրոնանալ Մինսկի պրոցեսի վրա, հասցնել իր վերջնարդյունքին: Բայց եթե Ադրբեջանը քաղաքական նպատակներով, ներքին օղակներով բերի քվեարկության, եւ ինչ ոչ ձեւով անցկացնի, ես կարծում եմ , որ դա իրենց դեմ է աշխատելու, քանի որ այս դեպքում դա ստիպելու է Հայաստանին դադարեցնել բանակցությունները, այսինքն` Հայաստանն իր ուսերից կգցի միայնակ պատասխանատվությունը, եւ խնդիրը կդրվի արդեն ԼՂ ներկայության համատեքստում: ԵԱՀԿ շրջանակներում մենք այդ մտահոգությունը չունենք:

ՀԱՐՑ. - Պարոն նախարար, ինչպե՞ս եք գնահատում ռուս-վրացական սրված հարաբերությունների հնարավոր ազդեցությունը տարածաշրջանի, մասնավորապես, Հայաստանի վրա:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Դա իսկապես մտահոգիչ է, քանի որ այդ հակասությունը մեզ վրա ազդում է բոլոր, թե քաղաքական թե տնտեսական առումներով: Եւ քանի որ մենք երկու երկրների հետ էլ լավ հարաբերություններ ունենք, մենք կուզենայինք, որ այս խնդիրը հնարավորինս արագ կերպով հարթվի, լուծվի եվ երկու երկրները լավ հարաբերություններ եւ բաց սահմաններ ունենան, որպեսզի քաղաքական մթնոլորտը բարելավվի, եւ լուծվեն բոլոր խնդիրները:

ՀԱՐՑ. - Ինչ գործուն միջոցներ է ՀՀ կառավարությունն իրականացնում այս տարվա հունիսից Վրաստանի մեկուսարաններում գտնվող մեր հայրենակիցներին ազատ արձակելու ուղղությամբ:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Վերջերս ես ասացի, որ մեծ մասով արդեն բաց են թողնվել մեր քաղաքացիները, երեք հոգի էր մնացել: Մեր դեսպանը զեկուցել է, որ հոկտեմբերի 27-ին այդ երեքն էլ են բաց թողնվել: Եվ Վրաստանի սահմանը ապօրինի անցնելու գործով Վրաստանի բանտերում այլեւս Հայաստանի քաղաքացիներ չկան:

ՀԱՐՑ. - Պ-րն Նախարար, նոյեմբերի 1-ից 2-ը լինելու եք Մոսկվայում կայանալիք Սեւծովյան Տնտեսական Համագործակցության անդամ երկրների արտգործնախարարների հանդիպմանը: Ի՞նչ կասեք դրան ընդառաջ, եւ ինչպիսին է այդ կազմակերպության վերաբերմունքը Հայաստանի նկատմամբ: Բուլղարիայում մեր դեսպանն ասել է, որ կազմակերպության քարտուղարությունը բավականին պասիվ է մեր նկատմամբ: Միաժամանակ այդ կառույցը համարվում է մեր տարաշրջանը Եվրամիության նոր անդամ երկրներին կապող կաեւոր կազմակերպություններից մեկը:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Կարծում եմ, որ վերաբերմունքն իրականում հավասարապես է բաշխված: Այս պահի դրությամբ քննարկվում է տարածաշրջանի տրանսպորտային ցանցը: Մենք ակտիվ ներգրավվածություն ունենք այնտեղ, որովհետեւ տրանսպորտային առումով կան խոչընդոտներ Թուրքիայի, Ադրբեջանի կողմից: Ես կարծում եմ, որ մեզ տեսականորեն հաջողվում է ամրագրել Հայաստանի տարածքով կապը Եվրոպայի հետ: Մենք կարողանում ենք քարտեզի վրա մեր տեղը ամրագրել: Թե ինչքանով կհաջողվեն այդ տեսական ծրագրերը, վերջիվերջո կախված է Թուրքիայից: Կարող է հաստատվի, որ այդ երկաթգիծը կա, ճանապարհները կան, եւ արդյունավետ է, որ անցնեն Հայաստանով: Եթե Թուրքիան իր քաղաքական կամքը չդրսեւորի, այդ տեսությունը կարող է իրականություն չդառնալ: Մեզ համար կարեւոր է, որ քարտեզների վրա այդ բոլորը երեւա որպես հնարավոր կապի միջոց եւ օգտագործվի հարաբերությունների կարգավորման դեպքում:

ՀԱՐՑ. -Պարոն Օսկանյան, ինչպես՞ եք գնահատում Հայաստան-Սփյուռք երրորդ խորհդաժողովի անցկացումը, արդյո՞ք իրականացավ այն նպատակը, որ հետապնդում էին կազմակերիչները:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Դրական եմ գնահատում: Եվ մասնակցության եւ բովանդակային առումով: Ասեմ , որ աննախադեպ թվով մասնակից կար` 2000, 1700- ը` սփյուռքից: Դա աննախադեպ բարձր թիվ է: Առաջին հերթին, որ տարբեր երկրներից Հայաստան եկած մարդիկ հնարավորություն ունեցան կապեր հաստատել: Ցանցի ստեղծման գործում կարեւորագույն խնդիր էր: Երկրորդը` օրակարգային բավականին լուրջ խնդիրներ են քննարկվել ֆորումի միջոցով: Խնդիրները նոր պատասխաններ են պահանջում, եւ այդ կապակցությամբ ես կարծում եմ, որ բավականին արդյունավետ եւ կառուցողական քննարկում եղավ: Այժմ հնչեցված կարծիքները կդնենք շրջանառության մեջ: Դա հստակ ուղղեցույց կլինի եւ մեր եւ սփյուռքի համար: Նորարությունն, իհարկե գյուղական ծրագրերն էին, այդ առումով մենք շատ դրական տեղաշարժ արձանագրեցինք: Առաջինը` համահայկական հնչեղություն տվեցինք այդ խնդրին: Ստացանք մասնակիցների հավանությունը: Առաջին քայլերն անելու համար կոնկրետ խոստումներ ունենք:

ՀԱՐՑ. -Երբ են սկսվելու իրականացվել այն ծրագրերը, որոնք ընդունվեցինխորհրդաժողովի ընթացքում, — երբ կարող ենք տեսնել արդեն գործնական արդյունքը:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Առայժմ մենք նախապատրաստական փուլում ենք գտնվում, քննարկվում է կառույցի ստեղծումը, կարծում եմ եկող տարվա առաջին կիսամյակին արդեն կսկսենք ծրագրի իրականացումը: Իհարկե այս ծրագիրը մերձեցվելու է Հայաստան Համահայկական Հիմնադրամի ծրագրերին: Այն կառույցը, որ մենք կստեղծենք համահայկական բնույթ կունենա: Դրանով իսկ համահայական կառույցն առավել ընդգրկուն եւ ծավալուն կլինի: Եվ ավելի մեծ ծրագրերով հանդես կգանք:

ՀԱՐՑ. - Չե՞ք կարծում, որ Հայաստանը հերթական անգամ օգտագործում է սփյուռքի հնարավորությունները` նյութական, առանց ոչինչ սփյուռքին առաջարկելու: Այս տեսակետի կապակցությամբ, ինչպիսի՞ն է Ձեր դիրքորոշումը:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Ես ընդհանրապես այս փաստարկը չեմ ընդունում: Մեծ հաշվով չկան Սփյուռի շահեր, կամ Հայաստանի շահեր: Այն ինչ անում է Սփյուռքը Հայաստանի համար, անում է նաեւ իր համար, եւ` հակառակը: Որովհետեւ երկուսի ուժեղանալը փոխադարձաբար միմյանց լրացնում է, եւ մենք մեր ծրագրերը այդ ամբողջականության մեջ պետք է դիտարկենք: Հայաստանն այսօր հայության անվտանգության երաշխավորն է, հենարանը, վերջին ապաստանը, եւ ինչքան ուժեղ լինենք այնքան ավելի ապահով կլինի: Այսօր Հայաստանն իր հնարավորությունների սահմաններում բերում է իր ավանդը հայապահպանության խնդիրներում: Ուղղակի մեր հնարավորություններն այսօր սահմանափակ են, Սփյուռքինը` առավել ընդգրկուն: Գալու է պահը, երբ ոչ միայն այդ հնարավորությունները հավասարվելու են, այլ նաեւ ուժեղ Հայաստանը կարողանալու է մեծ ներդրում ունենալ Սփյուռքի համար:

ՀԱՐՑ. - Երկքաղաքացիության հարցը ե՞րբ կստանա որոշակիություն, եր՞բ կքննարկվի խորհրդարանում, եւ արդյո՞ք օրենսդրությունը Սահմանա?դրությանը համապատասխանեցնելու գործընթացի տրամաբանության մեջ չպետք է դիտարկել երկքաղաքացիության մասին օրենքի ընդունումը:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Դա կախված կլինի խորհրդարանի զբաղվածությունից: Հույս ունեմ, որ մինչեւ տարվա վերջ օրենքը կունենանք: Հարց է, իհարկե, թե ինչպիսի օրենք: Գործադիրի գաղափարական հստակեցումներն արդեն կան, որոնք ես դրական եմ գնահատում, որովհետեւ քաղաքացիության ընտրության պրոցեսը բավական պարզեցվել է: Եվ եթե խորհրդարանն իր հավանությունը տա, այդ սկզբունքներին օրենքի տեսքով, ես կարծում եմ, որ ողջունվելու է սփյուռքհայերի կողմից, եվ դա նպաստելու է մեր պոտենցիալի առավել արդյունավետ օգտագործելուն:

ՀԱՐՑ. -Այսօր շատերն են խոսում առաջիկա ընտրությունների արդար անցկացման անհրաժեշտության մասին; Այդ մասին նաեւ Երեւանում խոսեց Ռոբերտ Սիմոնսը. Ձեր կարծիքով, հաշվի առնելով նախորդ բոլոր ընտրությունների դառը փորձը, հնարավոր՞ է ակնկալել եվրոպական չափանիշներին համապատասխանող ընտրություններ:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Նույն դառը փորձը հաշվի առնելով` պետք է ավելի շատ ակնկալիքներ ունենալ: Լավ - բավ - ցավ սկզբունքը կարող է աշխատել: Մեզ կարող են չհասկանալ, եթե այսքան պետականության փորձ ունեցող ժողովուրդը, երկիրը, պետությունը չկարողանա քիչ թե շատ նորմալ ընտրություններ անց կացնել:

ՀԱՐՑ. -Այսօր արդեն կանխատեսումներ են արվում նախագահական ընտրությունների մասին: Դուք մամուլում ոչ հերքել, ոչ հաստատել եք դրանց Ձեր մասնակցության հնարավորությունը: Այսօր արդեն ունե՞ք հստակ որոշում, եւ արդյո՞ք Ձեզ կարելի՞ է դիտարկել, որպես նախագահի թեկնածու կամ մրցակից արդեն իսկ հայտնի թեկնածուներին: Արդյո՞ք նախընտրական շրջանում հնարավո՞ր է Ձեր անդամակցությունը որեւէ կուսակցությանը: Վերջերս էլ հայտարարեցիք, որ հոգնել եք ինչ-որ բանից:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ. -Սկսեմ հետեւից: Ես երբեք հոգնելու մասին չեմ խոսել, երբեք չեմ հոգնել, ուղղակի ասել եմ, որ իհարկե, մի պաշտոնի վրա երկար մնալը կարող է իր արդյունավետությունը կորցնել: Իսկապես թարմ ուժ է պետք: Ոչ թե հոգնել, այլ տասը տարին համարում եմ բավարար: Պետք է հաշվի առնել ժամանակի գործոնը: Չեք կարող ինձ թեկնածու համարել, որոհետեվ նման որոշում ես չեմ կայացրել: Կենտրոնանում եմ իմ աշխատանքի վրա: Իհարկե, որպես Հայասատանի քաղաքացի եւ պետական այր, ինձ մտահոգում են մեր ներքաղաքական խնդիրները: Ես իսկապես ուզում եմ, որ այդ ընտրություններին մենք ճիշտ օրակարգ ձեւակերպենք, որպեսզի կարողանանք տասնամյակը առավել արդյունավետ օգտագործենք: Իմ կենտրոնացումն արտաքին քաղաքականության վրա է, սակայն որպես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի ես պարտավոր եմ բարձրացնել նաեւ Հայաստանի ներքին խնդիրները` հույս ունենալով, որ քաղաքական ուժերը կանդրադառնան դրան: 15 տարվա փորձն իսկապես բավարար է ակնհայտ դարձնելու բոլոր թերություններն ու խնդիրները: Չենք կարող մենք մեր աչքերը փակել եւ արհամարհել այս ամենը: Քաղաքական ուժերն իրենց պլատֆորմային լուծումները պետք է տան բոլոր խնդիրներին: